Tag: hinduizm

Czy mieliście kiedyś okazję doświadczyć indyjskiego monsunu? | Gaur Gopal Das

Posted on by Wydawnictwo Manendra

Czy mieliście kiedyś okazję doświadczyć indyjskiego monsunu?

Niesie on ze sobą niesamowicie silną, ogłuszającą ulewę. Złapani przez taki deszcz, z pewnością przemokniemy do suchej nitki. Podobnie trudno uchronić się przed wyzwaniami i nieprzyjemnymi sytuacjami, jakie czekają na nas w świecie.

Poczucie spokoju, szczęścia i zadowolenia nie wynika z ich unikania, lecz jest skutkiem tego, w jaki sposób z nimi sobie radzimy, by wieść życie takie, jakiego pragniemy.

Aldous Huxley powiedział: „Doświadczenie to nie to, co się człowiekowi przydarza, lecz to, co człowiek z tym zrobi”. To w naszej reakcji zasadza się różnica. Jeśli w ogóle posiadamy coś tak cennego, co na­prawdę jest w stanie całkowicie odmienić nasze życie, to będzie to wolna

wola. Sami jesteśmy autorami własnych życiowych historii. Mogą na nas spadać wyzwania i trudności, tak jak monsunowy deszcz pada na nasze głowy. Nie szukamy ich, nie prosimy się o nie. One się po prostu pojawiają. Musimy zdecydować, jak na nie reagować.

Poczucie szczęścia nie przychodzi do nas automatycznie. Od najmłodszych lat odbieramy metodyczne wykształcenie w różnych obszarach, ale zazwyczaj szczęśliwość do nich nie należy. To, jak wieść szczęśliwe życie, zintegrowane i w równowadze, jest jedną ze wspaniałych tajemnic życia ujawnionych w tej książce. Prowadzą do tego proste zasady, jakie każdy może zastosować, aby znaleźć poczucie zadowolenia.

Czy zdaje ci się odczuwać irytację lub frustrację? Czy wydaje ci się czasem, że życie nie układa się po twojej myśli? Czy masz czasem wrażenie, że jakaś istotna część twojego życia wymaga większej uwagi?

Jeśli odpowiedziałeś twierdząco na te pytania, a nawet na choćby jedno z nich, oznacza to, że prawdopodobnie w twoim życiu brakuje równowagi. Tajemnicą życia jest odnalezienie równowagi: nie za dużo, nie za mało.

Gaur Gopal Das Sekrety Pieknego Zycia
Gaur Gopal Das Sekrety pięknego życia

Tak jak samochód utrzymuje się na czterech kołach, musimy zaprowadzić równowagę w czterech kluczowych obszarach naszego życia:

w naszym życiu osobistym, w tworzeniu związków, w życiu zawodowym oraz w uczestnictwie w życiu społecznym.

Równowaga na poziomie zewnętrznym jest niczym ustawienie geometrii kół. Chodzi o dostosowanie priorytetów w zależności od potrzeby

chwili i skupieniu się na tym konkretnym kole, które jest przesunięte względem wspólnej osi. Zdarza się czasami, że nasze życie zawodowe

potrzebuje większej uwagi niż życie osobiste. Próbowaliście kiedyś spędzać czas z kimś, kto ma jakiś deadline w pracy i musi zdążyć z projektem na czas?

To jest niewykonalne. Taki człowiek będzie w całości skupiony na tym, by nie zawalić terminu. Innym razem nasze życie osobiste okaże się ważniejsze niż wszystko inne.

Czy próbowaliście kiedyś poprosić parę, która właśnie planuje swój ślub, żeby została dłużej w pracy? To nie ma sensu, bo ludzie ci są pochłonięci planowaniem jednego

z najważniejszych dni w swoim życiu. Moi drodzy, musimy chcieć dostosowywać swoje priorytety, żeby utrzymać właściwą geometrię kół.

Jednak głębszy aspekt równowagi, jaki mamy w sobie, dotyczy naszego nastawienia i wartości, czym zajmiemy się w różnych częściach tej książki.

Nastawienie jest niczym powietrze w oponach.

Jeśli nie będziemiało odpowiedniego ciśnienia, możemy złapać gumę, co przeszkodzi nam w dotarciu do celu.

Dlatego też musimy odpowiednio nawigować wewnętrznymi aspektami równowagi. Zewnętrzne przymioty równowagi to dopasowanie i wyrównanie, wewnętrzne zaś to nastawienie i wartości.

W trakcie łapania zewnętrznej i wewnętrznej równowagi najważniejsze jest to, byśmy nigdy nie wypuszczali z rąk kierownicy, jaką jest nasza duchowość. Jeśli wszystkie koła będą odpowiednio wyrównane, ciśnienie powietrza w kołach będzie mieć odpowiednią wartość, ale nie będziemy dzierżyć w rękach kierownicy, to i tak nie dojedziemy tam, dokąd chcemy.

Budda powiedział: „Jak świeca nie świeci bez ognia, tak i człowiek nie może istnieć bez życia duchowego”. Duchowość, w dowolnej autentycznej formie czy szczerych praktykach, nadaje naszemu życiu cel i wyznacza kierunek, w jakim warto zmierzać. Czasami możemy czuć pustkę

albo zagubienie lub też doświadczyć kryzysu egzystencjalnego, gdy nam się zdaje, że nie wiemy, dokąd zmierza nasze życie.

To właśnie w tych chwilach musimy mocno trzymać duchową kierownicę i kontynuować podróż.

Na kierownicę składają się cztery części: praktyka duchowa (sādhanā, sadhana), towarzystwo (saṅga, sanga), charakter (sadācāra, sadaćara) oraz służenie Bogu i ludziom (sevā, sewa).

Gdy właściwie dbamy o wszystkie aspekty kierownicy, umożliwiają nam one poprowadze nie samochodu naszego życia w obranym kierunku.

Wybierzmy się tam razem.

Przedmowa do Sekrety pięknego życia. Gaur Gopal Das

5 lekcji od mnicha, które zmienią Twoje spojrzenie na sukces | Gaur Gopal Das

Posted on by Wydawnictwo Manendra

Zapomniane klucze do szczęścia: 5 lekcji od mnicha, które zmienią Twoje spojrzenie na sukces

Wyobraź sobie taką scenę: siedzisz w luksusowym Lexusie, mknąc przez prestiżową dzielnicę Worli w Mumbaju. Przez uchylone okno wpada lepkie, monsunowe powietrze, a za szybą migocze nowoczesna linia horyzontu i lśniące fasady wieżowców Palais Royale. Masz dyplom MBA z Harvardu, siedmiocyfrowe zarobki i status, o którym większość może tylko pomarzyć. Tak właśnie wyglądało życie Harry’ego, bohatera książki Gaura Gopala Dasa. A jednak, mimo tego zewnętrznego blasku, Harry czuł się „zablokowany”.

To paradoks współczesnego człowieka – wspinamy się po drabinie sukcesu, by na samym szczycie odkryć, że drabina przystawiona jest do niewłaściwej ściany. Sukces zewnętrzny bez wewnętrznej równowagi jest jak luksusowy samochód bez kierownicy – możesz mieć najmocniejszy silnik, ale nie masz kontroli nad tym, dokąd zmierzasz. W tym artykule przyjrzymy się przełomowym wnioskom z nauk Gaura Gopala Dasa zawartym w książce „Sekrety pięknego życia”, które pomogą Ci odnaleźć drogę do prawdziwego spełnienia.

Gaur Gopal Das Sekrety Pieknego Zycia
Sekrety pięknego życia. Gaur Gopal Das 

kup tutaj

Lekcja 1: Sukces nie jest tożsamy ze szczęściem

Często myślimy, że szczęście to „coś”, co znajdziemy na końcu drogi usłanej pieniędzmi i prestiżem. Historia Harry’ego i Lality pokazuje jednak, że wysoki status społeczny nie gwarantuje spokoju ducha. Jako inżynier procesów życiowych, lubię myśleć o tym przez pryzmat mechaniki: w życiu poświęcamy całą energię na ustawienie „zewnętrznej geometrii kół” – kariery, domu, wizerunku. Zapominamy jednak o ciśnieniu wewnętrznym (PSI).

W fizyce to właśnie ciśnienie powietrza wewnątrz opony pozwala jej dźwigać zewnętrzny ciężar. Jeśli Twoje „wewnętrzne PSI” – oparte na wartościach i nastawieniu – wynosi zero, nawet najdroższy Lexus nie ruszy z miejsca.

„Szczęście nie w posiadłościach czy złocie; siedzibą szczęścia jest dusza”. — Demokryt

Te słowa starożytnego filozofa są idealnym mostem łączącym świat luksusowych wieżowców z naszą wewnętrzną rzeczywistością. Prawdziwe szczęście nie zależy od tego, co posiadamy, ale od tego, jak postrzegamy świat z wnętrza naszej „kabiny”.

Lekcja 2: Matematyka spokoju, czyli „Po co się martwić?”

Martwienie się to jedna z najbardziej bezużytecznych czynności, jakim oddaje się ludzki umysł. Gaur Gopal Das przedstawia genialnie prostą logikę, która jest w istocie logicznym algorytmem mającym na celu zatrzymanie zbędnych procesów myślowych.

Ta filozofia pozwoliła autorowi przetrwać osobisty kryzys wizerunkowy, gdy fragment jego wykładu stał się wiralem. W nagraniu tym Das żartował z „guru ubranych w szafranowe szaty”, którzy zarabiają miliardy rupii. Choć był to jedynie żart mający zilustrować pewien problem społeczny, wyjęty z kontekstu filmik ściągnął na niego falę hejtu. To był test dla jego własnego ego. Zastosował wtedy prostą ścieżkę decyzyjną:

  • Czy masz w życiu jakiś problem?
    • Jeśli NIE -> Po co się martwić?
    • Jeśli TAK -> Czy możesz coś z tym zrobić?
      • Jeśli TAK -> Zrób to i… po co się martwić?
      • Jeśli NIE -> Skoro i tak nic nie możesz zrobić… po co się martwić?

Zrozumienie, że niepokój w niczym nie pomaga, gdy nie mamy nad sytuacją kontroli, pozwala umysłowi przestać tracić energię na jałowe obroty.

Lekcja 3: Umysł jak język i ziarno kminu (Trening wdzięczności)

Znasz to uczucie, gdy między zęby wejdzie Ci małe ziarno kminu? Twój język nie potrafi przestać go dotykać. Wykazuje biologiczną wręcz uporczywość, ignorując trzydzieści innych zdrowych zębów i skupiając całą uwagę na tym jednym, irytującym punkcie.

Dokładnie tak działa nasz umysł – nauka nazywa to Default Mode Network (siecią aktywności spoczynkowej). Jesteśmy ewolucyjnie zaprogramowani, by wyszukiwać błędy i zagrożenia, przez co potrafimy zignorować setki dobrych chwil w ciągu dnia, by obsesyjnie krążyć wokół jednej negatywnej uwagi szefa. Wdzięczność nie jest naturalnym odruchem – to świadomy wybór, który wymaga „wciśnięcia pauzy”.

Ćwiczenie: Dzienniczek wdzięczności Aby wytrenować „mięsień wdzięczności” i przełamać nawyk skupiania się na „glitchach” rzeczywistości, każdego dnia przejdź przez trzy kroki:

  1. Rozpoznanie: Zidentyfikuj konkretne dobro, które Cię spotkało.
  2. Pamiętanie: Przywołaj osoby i okoliczności, dzięki którym to dobro było możliwe.
  3. Odwzajemnienie: Zrób coś konkretnego, by podziękować światu lub danej osobie za otrzymaną łaskę.

Lekcja 4: Twoje życie to samochód o czterech kołach

Aby życie mogło sprawnie jechać do przodu, potrzebuje równowagi w czterech kluczowych obszarach, które autor nazywa „kołami życia”:

  1. Życie osobiste: Twoje zdrowie i rozwój.
  2. Związki: Jakość relacji z bliskimi.
  3. Życie zawodowe: Twoja praca i poczucie sensu.
  4. Działanie na rzecz społeczeństwa: Bezinteresowna służba (Seva).

Nawet jeśli wszystkie koła są sprawne, potrzebujesz kierownicy, którą jest duchowość. To ona nadaje kierunek całej podróży. Składa się na nią Sadhana (praktyka – Twój mocny chwyt na kierownicy), Sanga (towarzystwo), Sadacara (charakter) oraz wspomniana Seva (służba – to, w którą stronę skręcasz, by pomagać innym). Bez tej kierownicy nawet Lexus z idealnym ciśnieniem w oponach wyląduje w rowie.

„Jak świeca nie świeci bez ognia, tak i człowiek nie może istnieć bez życia duchowego”. — Budda

Lekcja 5: Wrażliwość w relacjach (Lekcja o wiadrze i praniu)

Autor wspomina lekcję od starszego mnicha, który upomniał go, gdy ten zniecierpliwiony kopnął wiadro podczas prania. Lekcja była prosta: nasz instynkt nie odróżnia rzeczy od ludzi. Nieuważność i brak szacunku wobec przedmiotów nieożywionych są diagnostyką naszego charakteru. Jeśli traktujesz przedmioty bez szacunku, ta niewrażliwość wkrótce zamanifestuje się w Twoich relacjach z ludźmi.

Związki przypominają fundusze powiernicze. Musisz regularnie dokonywać „depozytów” w postaci docenienia i dobroci, abyś mógł dokonać „wypłaty” (czyli skorygować czyjeś zachowanie), gdy przyjdzie trudny moment. Bez wcześniejszego zainwestowania w relację, każda próba korekty partnera jest jak próba wypłaty z pustego konta – kończy się błędem systemu.

W relacjach mamy wybór: możemy być jak mucha lub jak pszczoła. Mucha zawsze szuka brudu i ran, nawet na najzdrowszym ciele. Pszczoła potrafi znaleźć nektar nawet w kolczastym krzewie. „Czysta zdolność widzenia” to umiejętność szukania nektaru w drugim człowieku, zamiast skupiania się na jego słabościach.

Twoja podróż zaczyna się teraz

Aldous Huxley powiedział kiedyś, że doświadczeniem nie jest to, co nam się przydarza, ale to, co my robimy z tym, co nam się przydarzyło. Mamy wolną wolę – to nasz najcenniejszy dar. Możemy wybrać wdzięczność zamiast narzekania i logikę zamiast zamartwiania się.

Czy w codziennym biegu po sukces, wspinając się po kolejnych szczeblach kariery i kupując coraz lepsze „samochody”, nie zostawiłeś przypadkiem swoich kluczy do szczęścia w taksówce codzienności? One nie zginęły – po prostu przestałeś patrzeć na brelok własnej duszy. Czas tam zajrzeć i naprawdę przejąć kontrolę nad kierownicą własnego życia.

kup tutaj

Obóz jeniecki zamiast Himalajów. Jak więzienie stało się moim duchowym aśramem

Posted on by Wydawnictwo Manendra

Kiedy myślimy o duchowej podróży, widzimy przed sobą jasny obraz: samotny wędrowiec, ośnieżone szczyty, cichą pustelnię w Tybecie. Tam, z dala od świata, u stóp mądrego guru, odkrywamy sens życia.

Austriacki pisarz Walther Eidlitz też tak myślał. W 1939 roku uciekł z Wiednia, gdzie na ulicach skandowano „Śmierć Żydom!”, i wyruszył do Indii. Jego cel? Góra Kajlas – święte miejsce, gdzie dusza ma się uwolnić od strachu i nienawiści.

Nie dotarł tam nigdy. Zamiast medytować w himalajskiej świątyni, spędził sześć lat w brytyjskim obozie dla internowanych. I właśnie tam, za drutami kolczastymi, otrzymał najważniejsze duchowe lekcje swojego życia.

nieznane indie
Nieznane Indie. Walter Eidlitz

Lekcja 1: Najlepszy aśram może być w najgorszym miejscu

Eidlitz znał obie strony medalu. Najpierw spędził spokojne dni u boku swojego guru, Maharadźy Śriego, nad malowniczym jeziorem w Himalajach. Medytacja, cisza, głębokie rozmowy.

Potem przyszło łomotanie kolbą w drzwi, aresztowanie, transport do obozu.

W obozie nie było ani ciszy, ani spokoju. Włoscy faszyści i antyfaszyści wykrzykiwali przez druty „Du-cé! Hit-ler!”. Powiesili i spalili słomianą kukłę Mussoliniego. Wszędzie panował hałas, brud i strach.

„Zdecydowałem w końcu, że będę starać się medytować w zgiełku i tłumie” – wspominał później. Siadał na łóżku ze skrzyżowanymi nogami. Współwięźniowie się z niego śmiali.

Paradoks? Właśnie tam, gdzie stracił wolność zewnętrzną, znalazł wolność wewnętrzną. Medytacja w przepełnionym hałasem baraku okazała się trudniejsza, ale bardziej autentyczna niż w himalajskiej ciszy.

Lekcja 2: Twój nauczyciel może spać na sąsiedniej pryczy

W obozie Eidlitz poznał Sadanandę – współwięźnia, który stał się jego najważniejszym przewodnikiem duchowym. Nie był to brodaty mędrzec z pustelni. Sadananda był Europejczykiem, który zgłębił teologię wisznuicką.

W obozowej szopie na narzędzia – nie w świątyni – Eidlitz dowiedział się o naturze miłości do Boga, o iluzji (maji) i mocy imienia Kryszny. Sadananda pokazał mu coś fundamentalnego: prawdziwa mądrość nie wymaga ani tronu, ani tytułu. Może mieszkać w człowieku śpiącym na sąsiedniej pryczy.

Lekcja 3: Nawet morderca może stać się świętym

Sadananda opowiedział Eidlitzowi historię Walmikiego – upadłego bramina, który został rabusiem i mordercą. Gdy pewnego dnia spotkał mędrca, upadł przed nim, błagając o ratunek.

Mędrzec kazał mu powtarzać święte imię „Rama”. Problem? Usta grzesznika nie mogły wymówić tego słowa.

Mędrzec znalazł rozwiązanie. Kazał mu powtarzać sylaby w odwrotnej kolejności: „Ma-ra” – co znaczy „śmierć”. Słowo idealne dla duszy mordercy.

Walmiki medytował w lesie przez lata, powtarzając „Ma-ra, ma-ra, ma-ra…”. Z czasem dźwięk przekształcił się naturalnie w „Rama, Rama, Rama…”.

Grzesznik stał się świętym poetą, autorem Ramajany. Gdy mędrzec go odnalazł, siedział w tak głębokiej medytacji, że mrówki zbudowały na nim mrowisko. Stąd jego imię – Walmiki znaczy właśnie „mrowisko”.

Lekcja 4: Iluzja może ukraść ci życie w pięć minut

Jedna z najbardziej poruszających historii dotyczyła maji – zwodniczej mocy, która sprawia, że materialny świat bierzemy za jedyną rzeczywistość.

Mędrzec Narada odwiedził Krysznę. Przed posiłkiem chciał się wykąpać w rzece. „Wrócę za pięć minut” – obiecał.

Gdy tylko wszedł do wody, jego ciało zmieniło się w ciało kobiety. Pamięć o prawdziwej tożsamości zaczęła bladnąć. Jako Naradi wyszła z rzeki, wyszła za mąż, urodziła dzieci. Przeżyła całe życie – miłość, stratę, choroby, starość.

W końcu, jako stara kobieta, z płaczem zwróciła się do Boga. I natychmiast znów była Naradą, stojącym po pas w rzece.

Z pałacu dobiegł głos Kryszny: „Narado, pięć minut minęło, nasz posiłek jest gotowy!”

To metafora tego, jak iluzja czasu i tożsamości pochłania nas całkowicie, sprawiając, że zapominamy, kim naprawdę jesteśmy.

Lekcja 5: Prawdziwe współczucie czasem boli

Może najbardziej szokująca lekcja dotyczyła „agresywnego miłosierdzia” – metody, którą stosował guru Sadanandy.

Pewnego dnia Sadananda skonfrontował egoistycznego mnicha buddyjskiego, Grossa. Zamiast go pocieszać, wprost zarzucił mu hipokryzję i egoizm. Powiedział, że hańbi szaty mnicha.

Później wyjaśnił Eidlitzowi: łagodne podejście tylko karmiłoby próżność Grossa. Prawdziwa pomoc – choć bolesna – polega na rozbiciu skorupy fałszywego „ja”.

„Ktoś przybiega na pomoc i ratuje ubranie, kapelusz i okulary, ale sam tonący, atman, idzie na dno” – tłumaczył.

Epilog: Twój prawdziwy Kajlas

Zanim Eidlitz trafił do obozu, jego pierwszy mistrz, Śri, napisał do niego coś proroczego:

„Przybycie nad jezioro Manasarowar oraz dotarcie do góry Kajlas nie jest aż takie ważne. Prawdziwy Kajlas znajduje się w tobie. To właśnie staraj się osiągnąć.”

Te słowa okazały się mapą nie do geograficznej, lecz do wewnętrznej podróży.

Eidlitz nigdy nie dotarł do Himalajów. Zamiast tego spędził sześć lat w obozie jenieckim. I właśnie tam znalazł to, czego szukał.

Duchowe przebudzenie nie zależy od miejsca. Ani piękno gór, ani okrucieństwo więzienia samo w sobie nic nie gwarantuje. Prawdziwa transformacja dzieje się w środku, kiedy jesteś gotów przyjąć lekcję – gdziekolwiek się ona pojawi.

A gdzie w twoim życiu może czekać najważniejsza duchowa lekcja? W trudnej relacji? Frustrującej pracy? Może właśnie tam, gdzie najmniej się spodziewasz, ukrywa się twój prawdziwy Kajlas.

5 Prawd o Bhagawadgicie, które zaskoczą nawet joginów

Posted on by Wydawnictwo Manendra

Starożytne teksty duchowe często traktujemy jak muzealne eksponaty – podziwiane zza szyby, otoczone nimbem czci, ale rzadko dotykane. Z drugiej strony, współczesna joga bywa sprowadzana do czysto fizycznej praktyki, gimnastyki dla ciała, która ma przynieść relaks i poprawić sylwetkę. Gdzieś pomiędzy tymi skrajnościami gubi się głęboka, transformująca mądrość leżąca u podstaw tej tradycji.

A co, jeśli jedno z najważniejszych dzieł duchowych w historii – Bhagawadgita – jest niezwykle aktualnym, wręcz rewolucyjnym przewodnikiem po życiu? Co, jeśli jego przesłanie jest bardziej ludzkie i przystępne, niż się spodziewamy?

W tym artykule, czerpiąc z wglądów Davida Frawleya zawartych w przedmowie do nowego polskiego wydania komentarza Swamiego B.V. Tripurariego, odkryjemy pięć nieintuicyjnych, ale niezwykle potężnych lekcji płynących z Bhagawadgity. Przygotuj się na intelektualną i duchową rewolucję.

Bhagawadgita Jej filozofia i emocje Tripurari Swami
Bhagawadgita Jej filozofia i emocje Tripurari Swami

1. Zaskakujący początek: joga zaczyna się od rozpaczy

Wyobraź sobie podręcznik do jogi. Prawdopodobnie widzisz obrazy spokoju, wyciszenia, harmonii. Tymczasem Bhagawadgita zaczyna się w zupełnie innym miejscu. Pierwszy rozdział nosi tytuł „Wiszadajoga: Joga Rozpaczy”. To nie pomyłka.

Najważniejsza rozmowa o naturze rzeczywistości i wyzwoleniu rozpoczyna się w momencie skrajnego kryzysu egzystencjalnego.

To fundamentalna lekcja: duchowa transformacja nie jest ucieczką od życiowego chaosu, ale procesem, który z tego chaosu się rodzi. Gita uprawomocnia nasze kryzysy. Nie traktuje ich jako porażki czy przeszkody do pokonania, zanim wyruszymy w drogę, lecz jako samą bramę, przez którą na tę drogę wkraczamy.

Ta perspektywa waliduje nasze ludzkie doświadczenie zwątpienia i bezradności jako prawomocny grunt, na którym może zakiełkować prawdziwe duchowe poszukiwanie.

2. Najlepszy podręcznik jogi? Zapomnij o tym, co myślałeś, że wiesz

Kiedy myślimy o fundamentalnym tekście jogi, przychodzą nam do głowy Jogasutry Patańdżalego – zwięzłe aforyzmy opisujące ścieżkę praktyki. David Frawley, ceniony znawca tradycji wedyjskiej, stawia w swojej przedmowie odważną tezę:

Bhagawadgita jest prawdopodobnie najlepszym podręcznikiem tradycji jogi, jest bowiem obszerniejsza i bardziej szczegółowa niż Jogasutry. W istocie, aby zrozumieć sutry, które często są krótkie i niejasne, należy studiować je łącznie z Bhagawadgitą.

Ta perspektywa rzuca nowe światło na całą tradycję. Jeśli Jogasutry są precyzyjną, ale szkieletową mapą ścieżki – anatomicznym wykresem jogi – to Gita jest jej żywym, oddychającym ciałem.

Dostarcza nie tylko co robić, ale przede wszystkim, dlaczego i jak, osadzając praktykę w głębokim kontekście filozoficznym i egzystencjalnym. Syntetyzując ścieżki wiedzy (dżniana), oddania (bhakti) i służby (karma), ukazuje jogę jako kompleksowy system transformacji świadomości, a nie tylko zbiór technik.

3. Filozofia, którą możesz poczuć, a nie tylko zrozumieć

Na Zachodzie słowo „filozofia” kojarzy się z akademicką, czysto intelektualną spekulacją. Tradycje Indii podchodzą do tego zupełnie inaczej.

Kluczowe pojęcie to darśana, które dosłownie oznacza „sposób postrzegania” lub „widzenie”. Jak wyjaśnia David Frawley, darśana to mądrość, której się bezpośrednio doświadcza.

W tej tradycji prawdziwa wiedza jest nierozerwalnie spleciona z głębokim uczuciem:

„Głęboka mądrość nie jest możliwa bez głębokich uczuć, które ją podtrzymują”.

Frawley idzie o krok dalej, przywołując koncepcję wyższego umysłu – buddhi. Opisuje, jak buddhi „łączy w sobie głębokie uczucia i bezpośrednią wiedzę jak dwa skrzydła ptaka, wynosząc umysł na nowe poziomy”.

Prawdziwe poznanie wymaga obu skrzydeł. Intelekt bez serca jest jałowy; serce bez intelektu bywa ślepe. Dopiero ich synteza pozwala wznieść się ku prawdziwemu zrozumieniu.

4. Bhaktijoga: Intelektualna głębia, a nie bezmyślny emocjonalizm

Ścieżka bhaktijogi, czyli jogi oddania, jest często na Zachodzie błędnie postrzegana jako forma bezmyślnego emocjonalizmu – sentymentalna i pozbawiona intelektualnej głębi.

David Frawley bezwzględnie rozprawia się z tym stereotypem: „Nic bardziej mylnego”.

Tradycja bhakti przez wieki stworzyła ogromny dorobek filozoficzny:

  • Drobiazgowe analizy logiczne
  • Rozbudowane systemy kosmologii i psychologii
  • Przejmujące komentarze dotyczące bieżących spraw

Komentarz Swamiego Tripurariego jest doskonałym przykładem „intelektualnie rygorystycznej bhakti”, która harmonijnie łączy racjonalną, analityczną stronę tekstu z jego aspektem oddania, dowodząc, że te dwa wymiary wzajemnie się wzmacniają.

5. Uniwersalny most między Wschodem a Zachodem

Jedną z największych sił Bhagawadgity jest jej unikalna zdolność do budowania mostów między koncepcjami, które w innych systemach myślowych pozostają odległe.

Jak zauważa Frawley, Gita genialnie łączy „monoteizm świata zachodniego z opartymi na karmie nieteistycznymi tradycjami medytacji”, takimi jak buddyzm.

Dokonuje syntezy, która rozwiązuje fundamentalny dylemat duchowości:

  • Zaspokaja głęboką ludzką potrzebę osobistej, relacyjnej więzi z boskością (charakterystyczną dla monoteizmu)
  • Jednocześnie oferuje logiczny, empiryczny porządek oparty na prawie karmy, reinkarnacji i dążeniu do samorealizacji (rdzeń tradycji medytacyjnych)

To właśnie ta uniwersalność i zdolność do syntezy sprawiają, że Gita pozostaje „wiecznym bestsellerem”, a jej nieznajomość oznacza „przeoczenie ważnego elementu światowego dziedzictwa mądrości”.

Podsumowanie

Bhagawadgita to nie muzealny eksponat, ale żywy manifest duchowej dojrzałości. Domaga się od nas, byśmy:

  • Postrzegali kryzys nie jako przeszkodę, lecz jako bramę do praktyki
  • Pielęgnowali filozofię odczuwaną równie głęboko, jak rozumianą
  • Praktykowali oddanie tak intelektualnie rygorystyczne, jak żarliwe

Budując mosty między sercem a rozumem, Wschodem a Zachodem, osobistą wiarą a uniwersalnym prawem, ten starożytny przewodnik nie stracił nic ze swojej mocy i trafności.

Pytanie na koniec: Skoro ten starożytny tekst tak trafnie opisuje nasze wewnętrzne zmagania, jakie jeszcze odpowiedzi na współczesne dylematy mogą w nim na nas czekać?

KUPISZ TUTAJ

Filozofia i praktyka jogi w Bhagawadgicie.

Posted on by Wydawnictwo Manendra

Interpretacja zawarta w książce Bhagawadgita. Jej filozofia i emocje. autorstwa Swamiego B.V. Tripurariego obejmuje szerokie spektrum filozofii i praktyki jogi. Bhagawadgita jest uznawana za jedno z wielkich klasycznych dzieł tradycji jogi oraz jeden z jej najlepszych podręczników – bardziej szczegółowy i obszerniejszy niż Jogasutry.

Bhagawadgita Jej filozofia i emocje Tripurari Swami
Bhagawadgita Jej filozofia i emocje Tripurari Swami

Kluczowe aspekty filozofii i praktyki jogi, które obejmuje ta interpretacja, to:

1. Kompleksowe ścieżki jogi (praktyka duchowa)

Bhagawadgita jest podręcznikiem samorealizacji i urzeczywistnienia Boga dla podążających ścieżką jogi. Koncentruje się na znaczeniu przesłania dla indywidualnej praktyki duchowej (sadhany). Książka obejmuje wszystkie główne podejścia do praktyki jogi, w tym:

  • Joga Oddania (Bhakti): Interpretacja ta kładzie szczególny nacisk na bhaktijogę, opisując ją jako intelektualnie rygorystyczną tradycję oddania, która obejmuje bogatą filozofię, kosmogonię, psychologię i drobiazgowe analizy tekstowe. Cały Rozdział 12 poświęcony jest Bhaktijodze (Jodze Oddania).
  • Joga Wiedzy (Jñāna): Obejmuje Dżnianajogę (Jogę Wiedzy) oraz Dżnianawidżnianajogę (Jogę Wiedzy i Mądrości).
  • Joga Czynu (Karma): Obejmuje Karmajogę (Jogę Czynu) oraz Karmasannjasajogę (Jogę Wyrzeczenia się Czynu).

2. Elementy jogi klasycznej

Bhagawadgita porusza wszystkie główne tematy jogi klasycznej, co jest istotne dla tych, którzy chcą zostać nauczycielami jogi. Należą do nich:

  • Zasady moralne i samokontrola: Jama (yama, ogólne zasady moralne) i nijama (niyama, samokontrola).
  • Skupienie i medytacja: Samadhi (samādhi, najwyższy stan skupienia), medytacja i koncentracja. Rozdział 6 jest poświęcony Dhjanajodze (Jodze Medytacji).
  • Panowanie nad zmysłami: Pratjahara (pratyāhāra).
  • Pozycje ciała: Zawiera krótką wzmiankę o asanie (āsana, ćwiczenie pozycji ciała).

3. Aspekty filozoficzne i emocjonalne

Interpretacja Swamiego Tripurariego traktuje Bhagawadgitę zarówno w kontekście jej filozofii, jak i nastroju (uczucia).

  • Filozofia jako postrzeganie (Darsiana): Filozofia w tradycjach indyjskich, tłumaczona jako darsiana (darśana), oznacza „sposób postrzegania” i jest czymś, czego faktycznie doświadczono, a nie jedynie spekulacją. Taka filozofia, która nadaje sens życiu i jest powiązana z transcendencją, musi być podtrzymywana przez głębokie uczucia.
  • Równowaga rozumu i oddania: Autor ustanawia alternatywę, która ukazuje zarówno racjonalną stronę tekstu, jak i jego aspekt oddania Bogu, podkreślając, że wzajemnie się one uzupełniają.
  • Wyższy umysł (Buddhi): Kluczem do praktyki jogi jest wyższy umysł (buddhi), który łączy w sobie głębokie uczucia i bezpośrednią wiedzę, wynosząc umysł na nowe poziomy. Uchwycenie prawdziwej filozofii Bhagawadgity wymaga doskonałego odczuwania, czyli umiejętności bezpośredniego doświadczania boskiej obecności.

4. Zakres tematyczny rozdziałów

Struktura książki, odzwierciedlająca osiemnaście rozdziałów Bhagawadgity, obejmuje wiele zagadnień filozoficzno-praktycznych, w tym:

  • Analiza i rozpacz: Joga Rozpaczy (Wiszadajoga) i Joga Analizy (Sankhjajoga).
  • Osiąganie Absolutu i wolność: Joga Osiągania Absolutu (Tarakabrahmajoga) oraz Joga Wolności (Mokszajoga).
  • Kosmologia i teofania: Joga Boskiego Majestatu (Wibhutijoga) i Joga Teofanii (Wiśwarupadarsianajoga).
  • Rozróżnianie: Rozważania nad Materią i Duchem (Prakrytipuruszawiwekajoga), rozróżnianie Trzech Cech Natury Materialnej (Gunatrajawibhagajoga), Natury Pobożnej od Niepobożnej (Dajwasurasampadajoga) oraz Trojakiej Wiary (S’raddhatrajawibhagajoga).

Interpretacja ta służy jako podręcznik do samorealizacji i oferuje klucze do wszystkich aspektów życia, umysłu i świadomości, inspirując myślicieli, przywódców i joginów.

Kim jest Swami Mukundananda

Posted on by Wydawnictwo Manendra

Swami Mukundananda jest hinduskim nauczycielem duchowym, mnichem (sannyasi), autorem oraz założycielem organizacji JKYog (Jagadguru Kripaluji Yog). Poniżej przedstawiam najważniejsze informacje o jego życiu i działalności.

Swami Mukundananda
Swami Mukundananda

Krótki rys biograficzny

  • Urodził się 19 grudnia 1960 roku w Indiach.
  • Ukończył studia B.Tech na Indian Institute of Technology Delhi oraz MBA na Indian Institute of Management Kolkata.
  • Po krótkiej pracy w sektorze korporacyjnym zrezygnował z kariery zawodowej, przyjął życie mnicha i poświęcił się duchowości.
  • Jego guru duchowym był Jagadguru Shree Kripaluji Maharaj.

Główna misja i działalność

  • Poprzez organizację JKYog prowadzi programy duchowe, warsztaty, wykłady i rekolekcje – m.in. programy „Life Transformation” (LTP) w wielu krajach.
  • JKYog stawia sobie za cel wszechstronny rozwój człowieka w wymiarach fizycznym, mentalnym, intelektualnym i duchowym – integrując współczesną wiedzę z mądrością wedyjską (Upaniszady, Bhagawadgita itp.).
  • Swami Mukundananda jest również autorem licznych książek – m.in. o zarządzaniu umysłem „Jak zarządzać umysłem” („The Science of Mind Management”), rozwoju osobistym („Siedem duchowych praw rozwoju lepszej wersji siebie„), duchowości, interpretacji Bhagawadgity oraz zdrowym stylu życia.

Charakter jego nauk

  • Jego podejście łączy elementy bhakti yogi (drogi oddania) z praktycznymi narzędziami zarządzania umysłem – co może być atrakcyjne także dla osób z korporacji czy startupów poszukujących równowagi między życiem zawodowym a wewnętrznym rozwojem.
  • Podkreśla, że jakość naszego życia zależy od myśli, nastawienia i kultywowania właściwego stanu umysłu – co czyni jego nauki aktualnymi w kontekście współczesnego życia.

Co może być interesujące dla przedsiębiorcy/menedżera?

Biorąc pod uwagę profil biznes, kreatywność, samodoskonalenie:

  • Jego nauki o zarządzaniu umysłem i myślami mogą wspierać rozwój przywództwa, odporność mentalną oraz rozwój osobisty – istotne aspekty w prowadzeniu projektów czy budowaniu marki.
  • Jego podejście łączy duchowość z praktycznością – może stanowić inspirację, jeśli szukasz bardziej holistycznego stylu zarządzania lub chcesz włączyć elementy wellness/spirituality do swojej marki lub projektu.
  • Programy typu rekolekcje, warsztaty czy wykłady organizowane przez jego organizację mogą być cenną przestrzenią rozwojową dla Ciebie lub Twojej sieci kontaktów.

Jak wedyjska psychologia uczy zarządzania umysłem i wykuwania własnego losu. – Jak zarządzać umysłem. Swami Mukundananda

Posted on by Wydawnictwo Manendra

Klucz do wewnętrznego zwycięstwa: Jak wedyjska psychologia uczy zarządzania umysłem i wykuwania własnego losu

Zarządzanie umysłem to najważniejsza bitwa w życiu. Choć jest ona trudna, każde zwycięstwo otwiera drzwi do bezgranicznych skarbów duszy i wewnętrznego źródła radości, inspiracji i miłości. Jest to niczym nauka jazdy na rowerze: na początku upadamy i wymaga to intensywnego wysiłku, ale dzięki praktyce nowa umiejętność staje się całkowicie naturalna i prowadzi nas do mistrzostwa.

Jak zarządzać umysłem Swami Mukundananda
Jak zarządzać umysłem. Swami Mukundananda

Wprowadzenie: Umysł – pole bitwy życia

W dążeniu do podniesienia jakości doświadczeń życiowych szybko zdajemy sobie sprawę, że to nie zewnętrzne okoliczności, lecz stan naszego umysłu jest najważniejszym czynnikiem decydującym o szczęściu i cierpieniu. Według pism wedyjskich umysł – ta subtelna maszyna umieszczona w nas przez Boga – jest słusznie nazywany przyczyną zarówno niewoli, jak i wyzwolenia.

Ludzie odnoszący sukcesy wykazują się zdolnością formowania swoich zasobów umysłowych, świadomie wybierając myśli, co prowadzi do bezustannej inspiracji i zadowolenia. Jak głosi starożytna mądrość: „Myśl po myśli wykuwamy swój los”. Natomiast ci, którzy nie potrafią kontrolować swoich idei i uczuć, stają się niewolnikami własnych emocji i ofiarami otoczenia.

Swami Mukundananda w książce „Jak zarządzać umysłem” przedstawia naukowe i logiczne zasady czerpiące ze starożytnej wiedzy wedyjskiej. Zasady te, otrzymane od jego Mistrza Duchowego, Dźagadguru Śri Kripalu-dźi Maharadźy, mają pomóc nam uzbroić się w narzędzia niezbędne do wewnętrznego zwycięstwa.

1. Natura myśli i źródło mentalnego chaosu

Jeśli chcemy poprawić jakość życia i zmienić świat, musimy zacząć od poprawy naszych myśli, które są niczym korzenie wszelkich działań. Umysł jest jak żyzne pole: jeśli o niego zadbamy, rozkwitnie wzniosłymi myślami; jeśli go zaniedbamy, opanują go dzikie chwasty. Właśnie te chwasty, zwane w pismach wedyjskich manasarogą (chorobami umysłowymi), są źródłem naszego cierpienia.

Do głównych chorób umysłu zaliczamy złość, chciwość, zazdrość i pragnienie. Te psychiczne dolegliwości są bardziej wyniszczające niż choroby ciała i potrafią zmienić każdą chwilę w istne piekło.

Przyczynowo-skutkowy łańcuch dolegliwości:

  1. Rozmyślanie o szczęściu: Łańcuch zaczyna się od ciągłego rozmyślania o tym, co ma nam przynieść zadowolenie. Poszukiwanie szczęścia jest wrodzoną naturą duszy, ponieważ Dusza Najwyższa (Paramatma) jest oceanem nieskończonej szczęśliwości.
  2. Przywiązanie (saṅga): Rozmyślanie o rzeczach zmysłowych prowadzi do przywiązania do nich. Przywiązanie to rozwija się, gdy często powtarza się myśl, że dany człowiek lub przedmiot da nam szczęście.
  3. Pragnienie (kāma): Z przywiązania rodzi się pożądanie, czyli pragnienie. Pragnienie jest uznawane przez Wedy za najbardziej niebezpieczną chorobę umysłu.
  4. Złość (krodha) i Chciwość (lobha): Pragnienie jest przyczyną zarówno złości, jak i chciwości.
    • Jeśli pragnienie nie zostaje spełnione (jest blokowane), prowadzi do wybuchu złości.
    • Jeśli pragnienie zostaje spełnione, gasi je tylko na chwilę, a następnie powraca ze zwiększoną intensywnością, stając się przyczyną chciwości.

Co gorsza, złość niszczy zdolność właściwego oceniania sytuacji, całkowicie oślepia rozum, a w konsekwencji doprowadza człowieka do zguby.

Zrozumieć gniew – klucz do uwolnienia

Zastanawiając się nad naturą gniewu, odkrywamy, że nie pojawia się on znikąd – jest dzieckiem pragnienia. Gdy pragnienie nie zostaje zaspokojone, kiedy coś staje na przeszkodzie jego realizacji, prowadzi to do wybuchu złości. Na przykład ktoś się złości, gdy jego rodzina nie zgadza się z jego poglądami lub gdy inni nie słuchają jego poleceń. Jeśli obecna jest złość, musi być również obecne pragnienie, które stanowi jej źródło.

Pan Kryszna celnie ujął to w Bhagawadgicie (2.63):

złość niszczy zdolność właściwego oceniania sytuacji, tak jak poranne mgły przesłaniają światło słońca.

Można to porównać do sznurka, na którego końcu znajduje się cel. Jeśli pociągniesz mocno, ale cel pozostaje nieosiągalny, sznurek pęka – a to pęknięcie objawia się w tobie jako gniew.

Podsumowując: złość jest kulminacją procesu rozpoczynającego się od błędnego przekonania, że szczęście tkwi w przedmiotach materialnych. To prowadzi do przywiązania, które rodzi pragnienie. Kiedy pragnienie zostaje zablokowane, manifestuje się jako złość. Dlatego jeśli chcemy pokonać gniew, musimy dotrzeć do jego korzenia – pragnienia – i nauczyć się zastępować myśli destrukcyjne myślami budującymi.

2. Rola rozumu (buddhi) jako woźnicy rydwanu ciała

Aby pokonać te mentalne dolegliwości, musimy wykorzystać najpotężniejszy zasób, jakim obdarzył nas Bóg – rozum (buddhi).

Pisma wedyjskie porównują nasz wewnętrzny mechanizm do rydwanu, w którym:

  • Ciało jest rydwanem.
  • Zmysły są końmi.
  • Umysł (Mana) jest wodzami.
  • Rozum (Buddhi) jest woźnicą.
  • Dusza jest pasażerem.

Rozum podejmuje decyzje, a jego funkcja to analiza i rozróżnianie, co jest dobre, a co złe. Zdolność rozumu do kontroli umysłu nazywa się mocą rozróżniania (wiweka).

Nauka zarządzania umysłem wymaga uzbrojenia rozumu w doskonałą wiedzę, aby mógł on właściwie kierować niesfornym umysłem. Tę wiedzę należy czerpać z niezawodnych, nieempirycznych źródeł, takich jak Wedy i nauki Guru.

3. Trzy kroki do utrwalenia boskiej mądrości

Sama wiedza teoretyczna jest bezużyteczna, jeśli nie zostanie zastosowana w życiu. Aby przekuć wiedzę w praktyczną mądrość i niezachwiane przekonania, należy przejść trójstopniowy proces:

  1. Śrawana (słuchanie): Otwarcie umysłu na boską mądrość poprzez słuchanie lub czytanie pism świętych i nauk mędrców. Jeśli nie wcielamy w życie tego, co słyszymy, musimy słuchać tego wciąż od nowa, aż wreszcie wiedza zostanie w pełni przyswojona.
  2. Manana (kontemplacja): Wielokrotne powtarzanie i przetwarzanie nabytej wiedzy w umyśle. Ten proces, zwany ćintana, jest niezwykle potężny. Negatywna ćintana potrafi zniszczyć i doprowadzić do spirali beznadziei, podczas gdy pozytywna ćintana wznosi nas ku doskonałości.
  3. Nididhyāsana (mocne postanowienie): Oznacza podjęcie stanowczej decyzji w umyśle, tak by wiedza duchowa przekształciła się w niezachwiane przekonanie. Przekonania te stają się soczewkami, przez które postrzegamy i pojmujemy świat.

4. Łaska Boża i karma joga: Praca w boskiej świadomości

Ostatecznie wszystkie metody samodoskonalenia i treningu umysłu mogą być jedynie pomocne do pewnego momentu. Umysł, będąc złożony z māyi (energii materialnej Boga), jest tak potężny, że nie sposób go okiełznać wyłącznie własnym wysiłkiem.

Aby z powodzeniem zarządzać umysłem, dusza potrzebuje wsparcia boskiej łaski. Tę łaskę można przyciągnąć jedynie poprzez całkowite podporządkowanie się Bogu (śaraṇāgati), co jest wewnętrznym stanem świadomości.

Dla ludzi wiodących życie rodzinne i zawodowe rozwiązaniem jest karma joga. Zasadą tej sztuki jest: „Ciało w świecie, a umysł w Bogu”.

Klucz do wyeliminowania stresu leży w porzuceniu przywiązania do oczekiwanego rezultatu. Praktyk karma jogi koncentruje się na wysiłku, a nie na niepewnych wynikach, uwalniając umysł od lęku i niepokoju. Dzieje się tak, ponieważ ciągłe pamiętanie o Bogu w trakcie pracy zapobiega atakowaniu umysłu przez materialne zakłócenia.

5. Codzienna sadhana i wewnętrzna transformacja

Aby osiągnąć trwałe rezultaty w zarządzaniu umysłem, niezbędna jest konsekwentna praktyka duchowa (sadhana). Należy przeznaczyć na nią czas w odosobnieniu, z dala od rozpraszających bodźców świata.

Wśród potężnych technik transformacji, mających na celu oczyszczenie podświadomości (która przechowuje wzorce myślowe z niezliczonych wcieleń), są:

  • Afirmacja (dźapa): Pozytywne mówienie do samego siebie, by zaprogramować umysł na optymizm i wiarę. W tradycji wedyjskiej jest to intonowanie Świętych Imion Boga, które jest najprostszą i najpotężniejszą formą ofiary.
  • Wizualizacja (roop dhyan): Technika tysiąc razy potężniejsza od afirmacji, ponieważ umysł myśli obrazami. Wizualizacja formy Boga (roop dhyan) daje umysłowi namacalną bazę do rozwijania oddania.
  • Medytacja w nastroju tęsknoty (virahadhyāna): Najwyższa forma medytacji, w której odczuwamy ból i tęsknotę za Bogiem. Taki żar tęsknoty jest w stanie bardzo szybko wypalić wszelkie zanieczyszczenia z serca.

Swami Mukundananda radzi, by trenować umysł, stosując wytrwały wysiłek (abhjasa) i brak przywiązania (wajragja). Kiedy umysł błądzi, należy go przywrócić na właściwe tory, widząc Boga w obiekcie, do którego zbłądził.

Kup tutaj: Jak zarządzać umysłem. Swami Mukundananda

Jaka jest przyczyna złości? – Jak zarządzać umysłem. Swami Mukundananda

Posted on by Wydawnictwo Manendra

Zgodnie ze starożytną wiedzą wedyjską zawartą w książce „Jak zarządzać umysłem”, główną przyczyną złości jest niemożność spełnienia pragnienia.

Źródła szczegółowo opisują ten związek przyczynowo-skutkowy. Złość nie pojawia się znikąd – jest dzieckiem pragnienia. Pragnienie (kāmanā) stanowi chorobę psychiczną, którą Wedy uznają za bardziej niebezpieczną niż samą złość czy chciwość. Gdy pragnienie nie zostaje zaspokojone – kiedy coś staje na przeszkodzie jego realizacji – prowadzi to do wybuchu gniewu. Na przykład ktoś się złości, gdy jego rodzina nie zgadza się z jego poglądami lub gdy inni nie słuchają jego poleceń. Jeśli obecna jest złość, musi być również obecne pragnienie, które stanowi jej źródło.

Jak zarządzać umysłem Swami Mukundananda
Jak zarządzać umysłem. Swami Mukundananda

Bhagawadgita wyjaśnia genezę pragnienia i złości. Cały łańcuch dolegliwości umysłu rozpoczyna się od rozmyślania o szczęściu.

Gdy człowiek rozmyśla o rzeczach zmysłowych, które – jak mu się wydaje – przyniosą szczęście, przywiązuje się do nich (saṅga).

To przywiązanie prowadzi do pożądania (kāma), z którego rodzi się gniew (krodha). Następnie gniew całkowicie oślepia (sammoha), tworząc chaos w umyśle i niszcząc rozum (buddhi-nāśa), co ostatecznie prowadzi do zguby.

Podsumowując: złość jest kulminacją procesu rozpoczynającego się od błędnego przekonania, że szczęście tkwi w przedmiotach materialnych. To prowadzi do przywiązania, które rodzi pragnienie. Kiedy pragnienie zostaje zablokowane, manifestuje się jako złość.

Pan Kryszna celnie ujął to w Bhagawadgicie (2.63):

złość niszczy zdolność właściwego oceniania sytuacji, tak jak poranne mgły przesłaniają światło słońca.

Można to porównać do sznurka, na którego końcu znajduje się cel. Jeśli pociągniesz mocno, ale cel pozostaje nieosiągalny, sznurek pęka – a to pęknięcie objawia się w tobie jako gniew.

Świetnie, odpowiadając na Twoje pytanie o przyczynę złości, mogę przedstawić szczegółową analizę czerpiącą z wedyjskiej psychologii, która została opisana w książce „Jak zarządzać umysłem”.

Zgodnie z tą starożytną wiedzą, główną przyczyną złości jest niemożliwość spełnienia pragnienia.

Złość (nazywana również krodha lub chorobą złości) nie powstaje sama z siebie. Jest elementem dłuższego łańcucha przyczynowo-skutkowego, który zaczyna się w umyśle:

  1. Poszukiwanie szczęścia i przywiązanie (saṅga)
    • Łańcuch dolegliwości umysłu rozpoczyna się od rozmyślania o szczęściu. Pisma wedyjskie wyjaśniają, że jest to naturalna skłonność duszy, ponieważ Bóg (ānando brahman) jest nieskończonym oceanem szczęśliwości, a dusza, będąc Jego cząstką, nieustannie dąży do tego uczucia.
    • Gdy człowiek rozmyśla o rzeczach zmysłowych (wierząc, że to one przyniosą mu szczęście), rozwija do nich przywiązanie (saṅga). Przywiązanie to rozwija się, gdy często powtarza się myśl, że dana osoba lub przedmiot uczyni nas szczęśliwymi. Przywiązanie jest zatem źródłem pragnienia.
  2. Powstanie pragnienia (kāma)
    • To przywiązanie (saṅgāt) rodzi pożądanie (kāma, czyli pragnienie). Pragnienie (kāmanā) jest w Wedach uznawane za jeszcze bardziej niebezpieczną chorobę psychiczną niż złość czy chciwość, ponieważ stanowi ich przyczynę.
  3. Złość jako rezultat niespełnionego pragnienia
    • Jeśli pragnienie, które powstało, nie zostaje spełnione (gdy coś staje na przeszkodzie jego realizacji), wówczas prowadzi to do wybuchu złości (krodho 'bhijāyate). Na przykład, Ramdutt zezłościł się, gdy żona uniemożliwiła mu zjedzenie lodów, które tak bardzo pragnął.
    • Jeśli złość jest obecna, to pragnienie, będące jej przyczyną, również musi być obecne.

Konsekwencje złości

Złość jest szczególnie niszcząca, ponieważ zaburza naszą wewnętrzną równowagę i prowadzi do dalszej autodestrukcji:

  • Złość niszczy zdolność właściwego oceniania sytuacji.
  • Gniew prowadzi do oślepienia (sammoha), tworząc chaos w głowie.
  • W chaosie zatracona pamięć niszczy rozum (buddhi-nāśo).
  • Zniszczenie rozumu (który jest naszym wewnętrznym przewodnikiem) prowadzi do zguby (praṇaśyati).

Dlatego wedyjscy mędrcy pouczają: „Gniew jest niczym picie trucizny z nadzieją, że ktoś inny umrze”, ponieważ negatywne myśli, jakie skrywa umysł, zatruwają osobę, która je żywi.

Podsumowując, jeśli umysł jest niczym wulkan, to żar, który go zasila, jest pragnieniem.

Dopóki pragnienie nie zostanie zaspokojone, zbiera ciśnienie wewnątrz wulkanu, a gdy osiągnie punkt krytyczny, wybuch następuje w postaci złości.

Kup tutaj: Jak zarządzać umysłem. Swami Mukundananda

Osiem instrukcji Ćajtanji Mahaprabhu ma już 500 lat

Posted on by Wydawnictwo Manendra

Literatura mistyczna wymaga medytacyjnego skupienia. Twój wykształcony i inteligentny umysł domaga się, aby książka, którą czytasz, była literaturą faktu. Czy to proza czy poezja, szukasz racjonalnych konkretów. Domyślnie powinny one dotyczyć świata, w którym żyjemy, a jednocześnie dostarczyć wiedzy pozwalającej skuteczniej w nim nawigować i realizować cele.

„Śikszasztaka” to literatura faktu, który dotyczy głębokich pokładów ludzkiej psychiki. Same słowa w tej książce to za mało, aby dotknąć głębi mistycznej eksploracji duszy.

Osiem instrukcji Ćajtanji Mahaprabhu ma już 500 lat, a wiele pokoleń indyjskich mistyków zagłębiało się w te instrukcje w miłosnej medytacji jogi 'bhakti’.

Świadomość Twą w sanskrycie zwą – Ćajtanja
Czym to jest? Kto zna, kto wie? – Nitjananda

Dlaczego człowiek miałby chcieć
Wiecznego szczęścia, choćby część?

Bo szczęście to świadomości natura,
Której przejaw przykrywa kultura.

Więc zbuntuj się i śpiewaj pieśń świadomości,
A w sercu twym miłość zagości.

Osiem Instrukcji Ćajtanji Mahaprabhu Śikṣāṣṭaka. (z komentarzem Ananty Dasy Babadźiego Maharadźy)

Posted on by Wydawnictwo Manendra

Odkryj esencję miłości do Boga (prema) – Przewodnik po ośmiu wersetach, które zmieniają życie.

Osiem Instrukcji Ćajtanji Mahaprabhu Śikṣāṣṭaka.
Osiem Instrukcji Ćajtanji Mahaprabhu Śikṣāṣṭaka.

Śikṣāṣṭaka (Pouczenie w ośmiu strofach) to kanoniczne osiem dwuwierszowych sanskryckich strof przypisywanych Krysznie Ćajtanji (1486–1533)

  • Nauki zawarte w tych instrukcjach stanowią esencję całego przekazu wisznuizmu bengalskiego
  • Książka stanowi polski przekład objaśnienia Śikszasztaki, ogłoszonego przez Anantę Dasę Babadźiego Maharadźę w 1991 roku
  • Jest to kompleksowa mapa rozwoju duchowego, prowadząca adepta od etapu wstępnej praktyki do najwyższej ekstazy miłości.

Ananta Dasa Babadźi (1921–2018)

Ananta Dasa Babadźi
Ananta Dasa Babadźi
  • Był uczonym, nauczycielem i świętym
  • Pełnił funkcję trzydziestego czwartego mahanty (duchowego przywódcy) wisznuitów w Radhakundzie, będąc następcą Raghunathy Dasy Goswamiego.
  • Był uznawany za czołowego nauczyciela dzięki swojej pokorze, czystości serca oraz obszernym, wszechstronnym komentarzom wyjaśniającym koncepcje Sześciu Goswamich z Wryndawany
  • Napisał ponad 50 książek, w tym Rāgavartmacandrikā i Madhurjakadambini
  • Jego prace mają kluczowe znaczenie dla zrozumienia ezoterycznych praktyk: rāgānugabhakti i sādhany w mañjarībhāva (praktyka naśladowania młodych pasterek)
  • Babadźi inicjował około 3500 uczniów, w tym adeptów z kilkudziesięciu krajów zachodnich

Wpływ i filozoficzna głębia

Komentarz Ananty Dasy Babadźiego to klucz do zrozumienia, w jaki sposób:

  • oczyścić serce: Werset Pierwszy (ceto-darpaṇa-mārjanam) wychwala Sankirtanę, która oczyszcza lustro serca i umysłu Sankirtana gasi „ogromny pożar lasu materialnej egzystencji” (bhava-mahā-davāgni-nirvāpaṇam)
  • uniknąć przeszkód (aparādha): Imię Boga objawione jest z całą transcendentną mocą, ale Mahaprabhu lamentuje z powodu braku przywiązania (nānurāgah). Przyczyną tego nieszczęścia są zniewagi (aparādha)
  • wznieść fundament pokory: Werset Trzeci (tṛṇād api sunīcena) podaje jedyną formułę na intonowanie bez zniewag: postrzegaj siebie jako niższego niż źdźbło trawy, tolerancyjnego jak drzewo i okazywać szacunek innym
  • osiągnąć szczyt miłości (prema): Analiza wersetów prowadzi do mādana-mahābhāvy, najwyższego stanu miłości we Wradźy
  • werset ósmy objawia absolutne poświęcenie Radhy: „Kryszna może mnie objąć lub złamać mi serce. Ale to On – nie ktoś inny – jest wciąż Panem mojego życia!” (mat prāṇanāthas tu sa eva nāparah).

Dla kogo jest ta książka?

  • dla każdego, kto szuka czystego, bezprzyczynowego oddania (bhaktir ahaitukī)
  • dla praktyków bhaktijogi pragnących zrozumieć rāgānuga-bhakti i ezoteryczne nauki Goswamich
  • dla osób zainteresowanych literaturą indyjską i duchowością Wschodu, pragnących poznać esencję nauk Kryszny Ćajtanji.

Zapraszamy do zakupu książki w naszym sklepie. 

 

Szafranowy Krzyż – poruszająca historia o miłości

Posted on by Wydawnictwo Manendra

Szafranowy Krzyż to pozycja, która została opublikowana w 2016 roku. Poruszająca historia o miłości wyjątkowej. Książka porusza historię uczucia, które rozkwitło, mimo różnic, które dla wielu byłyby nie do zaakceptowania. Opowiada bowiem historię o baptyjskiej pastorce, która poślubiła hinduskiego mnicha.

 

O czym jest „Szafranowy Krzyż”?

Jest to poruszająca historia o miłości dwojga ludzi, którzy mimo istotnej różnicy między nimi, jaką jest wyznawana religia, potrafili znaleźć w tym wspólny mianownik. Dzięki temu mogli się od siebie nawzajem wiele nauczyć, co pomogło im w umocnieniu związku. Historia Szafranowego Krzyża pokazuje, że ludzie, którzy się od siebie znacznie różnią, mogą stworzyć szczęśliwy związek. Możliwe jest to jeśli tylko będą wzajemnie szanować istniejące między nimi różnice.

 

Komu przypadnie do gustu?

Szafranowy Krzyż – poruszająca historia o miłości
Okładka książki Szafranowy Krzyż

Ze względu na to, że w książce poruszane są rozmaite tematy, ciężko jest jednoznacznie określić grupę czytelników, których zaciekawi „Szafranowy Krzyż”. Wprawdzie temat książki głównie skupia się na religii, jest ona napisana w taki sposób, że nie trzeba być osobą religijną, aby odkryć w niej coś ciekawego dla siebie. Sposób, w jaki autorka Dana Trent opisuje swoje doświadczenie, jakim jest podróż do Indii – miejsca bardzo ważnego dla jej męża, wyznawcy hinduizmu jest bardzo zachęcający. Trent pisze w sposób bardzo bezpośredni, wplatając co i rusz zabawne anegdoty ze swojego życia, widać że ma dystans do siebie, co sprawia że łatwo jest ją polubić. Przypomina ona nieco główną postać popularnej serii o Bridget Jones, nieco bardziej ułożoną, choć o podobnej wrażliwości. Książka jest ciepłym zapisem wspomnień autorki, lecz także zawiera w sobie również mądre przesłania dotyczące, zarówno życia, jak i relacji z ludźmi. Każdy może odnaleźć w niej coś dla siebie.

Książka jest dostępna w naszym sklepie.

Nowa książka: „Piękno prawdziwej miłości”

Posted on by Wydawnictwo Manendra

Niezwykła książka o tytule: Piękno prawdziwej miłości jest kompilacją spisanych w wykładów, wywiadów z Śripadą B.W. Sadhu Maharadźą, których historia sięga 2008 roku kiedy to powstał pomysł na stworzenie książki o tej tematyce. Prace nad książką trwały, ale czy było warto? …

Kim jest autor książki Piękno prawdziwej miłości?piękno prawdziwej miłości

Śripada B.W. Sadhu Maharadźa, autor książki „Piękno prawdziwej miłości” nie jest zwyczajnym uczonym ani nauczycielem. To były król dystryktu Munger w Biharze, który pewnego dnia zdecydował porzucić całe swoje bogactwo i władzę, by zająć się już tylko poszukiwaniem premy – miłości do Boga. Odwiedził wiele krajów w Ameryce Południowej i Europie, roztaczając wokół aurę miłości i życzliwości. Dzięki swojej umiejętności dostrzegania wszędzie i we wszystkim prawdziwego piękna, jednoczy osoby pochodzące z różnych kultur i środowisk, okazując im miłość i zrozumienie, a zarazem uświadamiając więź łączącą je wszystkie na poziomie duszy. Nie jest członkiem żadnej instytucji i wznosi ludzi ponad wszelkie podziały religijne. Jego pokorne, miłe usposobienie rozświetla świat swym promieniejącym blaskiem. Niewątpliwie jest on doskonałym wzorem dla każdego, kto go spotka.

Dlaczego ta książka jest wyjątkowa?

Piękno prawdziwej miłości jest tworem wspólnym łączącym zarówno treści samego Śripada B.W. Sadhu Maharadźa takie jak jego wykłady oraz wywiady przeprowadzane przez jego uczniów i przyjaciół. Idea książki jest taka, by podczas lektury czytelnik miał wrażenie, że Sadhu Maharadźa siedzi z nim razem w pokoju.

„Wszyscy jesteśmy przyjaciółmi. Wszyscy jesteśmy braćmi i siostrami zmierzającymi do jednego celu. Mamy wspólny cel i potrzebujemy siebie nawzajem, żeby go osiągnąć. To dlatego właśnie jesteśmy braćmi, siostrami i przyjaciółmi. Spróbujcie mi pomóc. Ja zaś postaram się podzielić z wami swoją wiedzą, która mnie inspiruje. Wy również stanowicie dla mnie źródło inspiracji. Wszystko to jest możliwe dzięki waszej łasce oraz łasce Śri Radhy i Śri Mohany. Wszyscy jesteśmy błogosławieni. Łaska może na nas spłynąć w każdej chwili.”

Śripada B.W, Sadhu Maharadźa

Zapraszamy do zakupu książki Piękno prawdziwej miłości !

Nowa pozycja w naszym wydawnictwie: Śri Guru i jego łaska

Posted on by Wydawnictwo Manendra

Przedstawiamy absolutną nowość w naszej ofercie! Śri Guru i jego łaska to prawdziwy skarb dla tych, którzy pragną lepiej zrozumieć wyjątkową rolę mistrza duchowego.

 

Książka zawiera nauki Swamiego B. R. Śridhary Maharadźy na temat związku ucznia i guru w w jednej z najbogatszych mistycznych tradycji subkontynentu indyjskiego, jaką jest wisznuizm bengalski.

Tylko wielka i szczera dusza jest zdolna właściwie odzwierciedlić w swoim sercu niezwykłą duchową rzeczywistość, która zstępuje do świata doczesnego za pośrednictwem duchowego nauczyciela, by pomóc potrzebującym. Teraz nauczyciel reprezentujący ów duchowy wymiar dzieli się wedyjską wiedzą, która nigdy wcześniej nie została udostępniona w druku.

 

Co znajduje się w książce Śri Guru i jego łaska?

Z jednej strony książka ta zawiera treści bardzo hermetyczne i charakteryzujące się wyjątkową duchową głębią, z drugiej zaś strony emanują z niej szczerość i dobroć sędziwego mędrca, który poświęcił całe swoje życie pracy nad duchowym rozwojem i pomaganiu na tej drodze innym. Dla osób, które po raz pierwszy zetkną się z tematem duchowego przewodnictwa przy lekturze tej książki, będzie to dość egzotyczna podróż budząca wiele skrajnych emocji. Postęp oznacza odrzucanie i przyjmowanie na nowo. Tak oto, kiedy dochodzi do konfliktu między względnym punktem widzenia a stanowiskiem absolutnym, należy odrzucić to co względne na rzecz absolutnego. – B. R. Śridhara Maharadźa

 

Swój egzemplarz zamów na naszej stronie.

Zapytaj Swamiego dostępne na issuu.com

Posted on by Wydawnictwo Manendra

Zapytaj Swamiego autorstwa Paramadvaiti Swami to najnowsza pozycja naszego Wydawnictwa.

 

O czym jest książka Zapytaj Swamiego?

Sam Paramadvaiti Swami to nietuzinkowa osobowość – człowiek, który swoją życzliwością i mądrością urzekł tysiące ludzi. Swami podróżuje po świecie i rozmawia z wieloma osobami, udziela porad, prowadzi wykłady dotyczące filozofii Wschodu, organizuje programy ekologiczne, terapeutyczne i medytacyjne.

Owa książka to zbiór pytań i odpowiedzi na rozmaite tematy: od ekologii po duchowość i kontemplację. Niewątpliwie jest to lektura godna polecenia, która zmusza do refleksji i pokazuje, że w pędzącym pociągu, jakim jest życie współczesnego człowieka, jest miejsce na radość, spokój i miłość. Przekonaj się o tym, czytając fragment, jaki udostępniliśmy na ISSUU:

Książka jest dostępna w naszym sklepie

Zapraszamy do świata psychologii i duchowości Wschodu.