Opis książki:

Co zostaje, kiedy umiera ciało?

Śmierć brata Stéphane’a Allixa w Afganistanie w 2001 roku stała się punktem zwrotnym w jego życiu. Były reporter wojenny zaczął zadawać pytanie, którego wcześniej nie traktował jako zawodowego tematu: co właściwie dzieje się z człowiekiem w chwili śmierci i czy świadomość może istnieć niezależnie od mózgu?

Poszukiwanie odpowiedzi trwało wiele lat. Allix spotykał lekarzy, badaczy, osoby mające doświadczenia bliskie śmierci, media, szamanów i przedstawicieli różnych tradycji duchowych. „Śmierci nie ma” jest podsumowaniem tej drogi – jednocześnie reporterskim śledztwem, osobistą historią żałoby i próbą zbudowania własnego obrazu świadomości.

Doświadczenia bliskie śmierci

Jednym z głównych tematów książki są doświadczenia osób, które znalazły się na granicy życia i śmierci. Relacje tego typu często obejmują poczucie opuszczenia ciała, niezwykłą jasność świadomości, spotkania ze zmarłymi czy doświadczenie intensywnego światła.

Allix interesuje się nimi nie tylko jako opowieściami duchowymi. Przygląda się również badaniom medycznym i neurologicznym dotyczącym doświadczeń bliskich śmierci oraz pytaniu, czy wszystkie elementy takich przeżyć można wyjaśnić procesami zachodzącymi w umierającym mózgu.

Nie traktuje jednak tych relacji jako jedynego obszaru swojej analizy. Są one jednym z wielu elementów szerszego pytania o naturę świadomości.

Czy świadomość jest wyłącznie produktem mózgu?

W centrum książki znajduje się spór o naturę świadomości. Dominujący model neuronaukowy zakłada ścisły związek świadomości z pracą mózgu. Allix pyta natomiast, czy istnieją obserwacje, których taki model nie wyjaśnia w pełni.

Sięga więc do badań i relacji dotyczących nietypowych stanów świadomości, percepcji w sytuacjach granicznych oraz doświadczeń określanych jako paranormalne.

Między laboratorium a doświadczeniem duchowym

W pewnym momencie Allix uznaje, że sama analiza badań i świadectw nie wystarcza mu. Zaczyna interesować się również tradycjami duchowymi, które od wieków rozwijają własne koncepcje świadomości i śmierci.

W książce pojawiają się praktyki służące eksplorowaniu odmiennych stanów świadomości. Autor traktuje je nie jako konkurencyjną wersję nauki, lecz jako inny sposób zadawania podobnych pytań.

Dziennikarskie śledztwo i osobista żałoba

To, co odróżnia książkę Allixa od czysto teoretycznych publikacji o śmierci, to bardzo osobiste źródło całego projektu.

Jego brat Thomas zginął w Afganistanie w kwietniu 2001 roku. Allix sam później opisywał, że właśnie to wydarzenie zmusiło go do skonfrontowania wcześniejszego, materialistycznego obrazu rzeczywistości z pytaniem o możliwość dalszego istnienia świadomości.

Dlatego „Śmierci nie ma” można czytać jednocześnie jako poszukiwanie odpowiedzi i jako opowieść o człowieku próbującym znaleźć sposób na zrozumienie śmierci bliskiej osoby.

Medycyna, neuronauka, świadectwa i zjawiska niewyjaśnione

Allix zestawia ze sobą bardzo różne źródła: badania, rozmowy z lekarzami i naukowcami, doświadczenia osób znajdujących się blisko śmierci, relacje mediumiczne oraz własne eksperymenty i praktyki duchowe.

Allix świadomie zestawia te perspektywy, aby zbudować własny obraz problemu, choć nie wszystkie jego wnioski reprezentują stanowisko współczesnej nauki.

Książka dla osób, które nie boją się trudnych pytań

„Śmierci nie ma” może zainteresować zarówno osoby przeżywające refleksję nad przemijaniem i śmiercią, jak i czytelników zajmujących się tematyką świadomości, doświadczeń bliskich śmierci czy pogranicza nauki i duchowości.

To nie jest akademicki podręcznik neuronauki ani naukowy dowód na życie po śmierci. Jest to reporterska i osobista próba zmierzenia się z jednym z największych pytań dotyczących ludzkiego istnienia.

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: 2026

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Format: 135 × 215 mm

Ilość stron: 360

ISBN: 978-83-8382-051-4